كتب آسمانى كه : بزرگترين رهنمايان جامعهء بشريت و منجيان عالم انسانيت‌اند ، پيوسته پيروان خود را بسوى دانش يعنى سعادت و نيكبختى هميشگى كه بهترين ايده‌آل هر فرد خردمند است خوانده ، ويژه قرآن كريم كه : اشرف كتب و بزرگترين منجى عالم بشريت است ، هرچه بيشتر ملت حنيف اسلام را بسوى علم دعوت مىكند ، و بانحاء مختلف و عبارات متفاوتى مردم را بدانش سوق ميدهد ، چنانچه هنگامى بنام علم و گاهى باسم حكمت و وقتى برابرى عالم و جاهل را تذكر داده و به خوبى حكميت و قضاوت مىكند ، هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً و آيات ديگرى كه هماره فرزند آدم را بجاده نيكبختى ميخوانند ، گذشته از قرآن كريم آثار و احاديثى كه از مصادر وحى و تنزيل رسيده همه متفقا در شرافت و برترى علم با صراحت لهجه گفتگو كرده و پيروان ملت اسلامى را بعلم و عمل دعوت ميكنند و بطرق مختلفى اين معنى را بمردم يادآورى كرده مانند آنكه فرموده : انديشه يك ساعت بهتر است از شصت سال بندگى براى خدا بديهى است انسان تا وقتى نداند چه كسى را پرستش مىكند و براى كه سر خضوع و خشوع فرود مىآورد و در برابر چه شخصى به سجده مىافتد نتيجهء نميدهد و ثمرهء بر عمل او مترتب نميباشد و از نظر اينكه انجام وظيفه كرده ايزد منان بر اثر عطوفت و مهربانى كه نسبت به هريك از مخلوقات خود دارد در برابر عمل او پاداشى قرار داده و روز رستاخيز درجهء كه براى چنين شخصى معين شده به او كرامت خواهد فرمود و اگر با مختصر دقتى در اطراف اين موضوع بررسى كنيم معلوم خواهد شد اين‌چنين آدمى مانند كسى است كه : چشم او را بسته و ببوستانى برده ، و با چشم بسته بيرون آورده باشند ، نهايت بهرهء كه برده به او گفته‌اند